Reïncarnatie

Geplaatst op: 30-05-2006

Er schijnt nogal wat animo te zijn voor de gedachte dat de menselijke ziel verschillende levens doorloopt. Westerlingen hoeven zich daarvoor niet te bekeren tot het hindoeïsme of boeddhisme, levensbeschouwingen die reïncarnatie omvatten.
Ze hebben een eigen, wat optimistischer reïncarnatiegeloof: geen deprimerend rad van wedergeboorten, maar een weg omhoog, door verschillende levens.

Er zijn ook westerlingen die reïncarnatie willen combineren met het christelijk geloof. Deze religieuze cocktail leefde eind vorige eeuw op onder de vlag New Age of Nieuwetijdsdenken, begrippen die anno 2006 passé zijn. Dit jaar diende zich in twee NCRV–programma's de protestantse predikante dominee Tineke Veldhuizen aan met haar getuigenis: de gedachte van reïncarnatie bracht haar bevrijding van depressie; haar vertrouwen in God en in het leven is er groter door geworden, zei ze voor radio en televisie.

Bijbel en reïncarnatiegeloof laten zich niet zomaar combineren. Veldhuizen moet het dan ook houden bij de stelling dat zij in de Bijbel ,,aanzetten ziet voor reïncarnatie'', zo zei ze in deze krant; zij realiseert zich wel dat de Bijbel het geloof in reïncarnatie niet duidelijk uitdraagt.

Anderen benadrukken dat reïncarnatie spaarzaam en veelal op verhulde wijze in de Bijbel voorkomt, omdat deze gedachte behoorde bij de geheime kennis waar Jezus niet over sprak, behalve in besloten kring, met zijn leerlingen. Nog weer anderen, en die dreigen niet serieus genomen te worden, beweren dat verwijzingen naar reïncarnatie uit de Bijbel zijn geschrapt door machthebbers in de kerk.

De Bijbel is niet zo druk met reïncarnatiegeloof. Expliciete uitspraken over het idee dat de ziel verschillende levens doorloopt, liggen niet voor het oprapen. Er zijn wel teksten die voor zich spreken. In het christelijke verweer tegen het reïncarnatiegeloof wordt vrijwel altijd gewezen op Hebr. 9:27: ,,En zoals het de mensen beschikt is, éénmaal te sterven en daarna het oordeel...''

In de Bijbel wordt regelmatig gesproken over leven na het sterven, niet met het perspectief (vele malen) terug te keren met een andere identiteit in een ander lichaam, maar, zoals bij Paulus, in de hoop ,,met Christus te zijn'' (Fil. 1:23).

De kracht van het bijbelse evangelie zit evenwel niet in losse bewijsteksten tegen de zielsverhuizing. Reïncarnatie staat in een breder kader. Ze is verbonden met visies op God, op verlossing, op de mens en op nog veel meer, die niet sporen met de christelijke levensbeschouwing.

Een paar voorbeelden. Volgens het christelijk geloof is ieder mens een uniek wezen, met een identiteit die begint bij het ontstaan in de baarmoeder, en die identiteit omvat zowel zijn ziel als lichaam (...uw ogen zagen mijn vormeloos begin; in uw boek waren zij alle opgeschreven, de dagen, die geformeerd zouden worden, toen nog geen daarvan bestond'', Ps. 139). Christenen geloven op basis van de Bijbel dat hun identiteit bij God blijft bestaan en, uit genade, in een opstandingslichaam tot volle glorie zal komen. Wat gezaaid is in vergankelijkheid, wordt opgewekt in onvergankelijkheid. ,,Want wij zij burgers van een rijk in de hemelen'', schrijft Paulus aan de Filippenzen, ,,waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten, die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvorming wordt...'' Wie in Christus zijn gestorven, zullen bij de komst van de Here het eerste opstaan, schrijft Paulus aan de Tessalonicenzen.

Volgens het reïncarnatiegeloof verhuist het hogere zelf, de ziel, of het spirituele ik van het ene lichaam naar het andere, vaak met tussendoor een verblijf in hoger sferen. In elk lichaam heeft die kern weer een andere identiteit. De eindbestemming van de spirituele kern ligt echter in die hogere sferen bij God (of als deel van het goddelijke) en los van een lichaam.

Reïncarnatie kent tal van duidingen. In de westerse, positieve invulling biedt de zielsverhuizing gelegenheid hogerop te komen. Karma, de wet van oorzaak en gevolg, heeft consequenties voor een volgend leven. Dominee Tineke Veldhuizen spreekt van nieuwe kansen om te leren en het tegenover de naaste ,,anders te doen''. Ze beaamt dat er ,,vergeving is bij God'', maar daarmee zou niet alles zijn rechtgezet tegenover mensen.

In het bijbelse evangelie zijn mensen 'in Christus' geaccepteerd: voor wie zijn heil bij Christus zoekt, is alles rechtgezet, wat er ook ontbroken heeft aan hun leven en ondanks alles wat ze zelf niet meer kunnen goedmaken tegenover andere mensen. In Christus wordt de dodelijke wet van oorzaak en gevolg buiten werking gesteld.

Genoemde voorbeelden zijn nog maar een begin van een argumentatie tegen reïncarnatie. En toch, wie in reïncarnatie wil geloven, zal er niet van onder de indruk zijn. Aanhangers van het reïncarnatiegeloof beroepen zich veelal op een 'innerlijk weten'. Ds. Veldhuizen heeft naar eigen zeggen als ijkpunt wat zij als bevrijdend ervaart, namelijk dat ,,God mensen telkens nieuwe kansen biedt'', in plaats van een eeuwige bestemming – hemel of hel – na één leven. Zij en anderen hanteren daarmee principieel een andere maatstaf dan God zoals Hij zich geopenbaard heeft in zijn Woord, dat vlees geworden is in Jezus Christus. Waar die maatstaf niet geldt, is geloof in reïncarnatie moeilijk te bestrijden.

Bron: http://www.nd.nl/Document... - Reina Wiskerke